prof. Edward Bekier (1883-1945) _ W stroju dziekana Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie
Edward Bekier. Nauczyciel stereotypowy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, założyciel katedry chemii fizycznej zaś Oddziału Polskiego Towarzystwa Chemicznego w Wilnie.
Edward Bekier urodził się 09.10.1883 r. w Sierpcu - zmarł 10.02.1945 r. w Wilnie. Potomek męski Jana Ignacego Bekiera i Marii z Nawrockich. Świadectwo dojrzałości otrzymał w roku 1904 w II Gimnazjum Filologicznym w Warszawie.
W latach 1904-05 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W roku 1905 został relegowany z uczelni za współpraca w akcji bojkotowej szkół rosyjskich. W latach 1905-11 studiował chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Na podstawie pracy doświadczalnej w zakresie chemii uzyskał tytuł doktora filozofii. W roku 1912 podjął uczelnia w pracowni chemii fizycznej Uniwersytetu w Getyndze, a po pewnym czasie w latach 1913-14 studiował na politechnice w Charlottenburgu w Berlinie. W roku 1915 został asystentem w katedrze chemii Politechniki Warszawskiej, po pewnym czasie w roku 1918 pracował jak nauczyciel akademicki w katedrze chemii nieorganicznej. W roku 1919 otrzymał tytuł docenta i wykładał na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej natomiast Wydziale Przyrodniczym Towarzystwa Kursów Naukowych (późniejsza Wolna Wszechnica).
W czasie wojny polsko-bolszewickiej w roku 1920 ochotniczo służył w Wojsku Polskim jak działowy I Pułku Artylerii Zenitowej.
Dekretem Naczelnika Państwa w roku 1920 został wyznaczony profesorem nadzwyczajnym. W latach 1921-22 prowadził katedrę chemii nieorganicznej uniwersytetu w Poznaniu a od roku 1922 organizował katedrę chemii fizycznej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, którą prowadził do wybuchu wojny w 1939 r.
W roku 1936 z rąk Prezydenta RP otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. W latach 1923-24 i 1931-32 był dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego USB, a w 1924-25, 1928-29 i 1932-33 prodziekanem.
Był współzałożycielem i wieloletnim prezesem Oddziału Polskiego Towarzystwa Chemicznego w Wilnie, członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk tudzież Societe de Chimie Physique w Paryżu. Zorganizował i kierował biblioteką chemiczną USB. Był dodatkowo założycielem i kuratorem “Koła Chemików”.
W czasie okupacji prowadził skrypt chemii fizycznej w ramach tajnego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.
Jego dzieło akademicki to 29 pozycji opublikowanych w piśmiennictwie chemicznym krajowym i zagranicznym. Są to prace z dziedziny elektrochemii i radioaktywności i własności metali i stopów metalicznych. Główny tendencja jego działalności naukowej dotyczył kinetyki chemicznej w układach niejednorodnych i jednorodnych.
Jego żoną była Stanisława z Haniczów. Z tego małżeństwa pochodzi potomek męski Jan Jerzy (ur. 1929).
Bibliografia
- A. Peretiatkowicz, M. Sobeski, Współczesna Obszar kulturowy Polska, Ks. Św. Wojciecha, Poznań 1932, str. 11
- “Życie Mazowsza” (miesięcznik lokalny), Płock 1935, nr 1, str. 27
- S. Łoza, Czy wiesz jaki to jest? Gł. Księg. Wojsk., Gród nad Wisłą 1938, str. 34
- A. Ulińska. Prof. dr Edward Bekier (1883-1945), Zasób wiedzy Chemiczne, Rocz. XVIII, 1964, zesz. 9, str. 485-492
- J. Chodkowski (red. nacz.) Mały słownictwo chemiczny. Erudycja Powszechna, Syreni gród 1974, str. 68
- H. Jotkiałło. O Edwardzie Bekierze słów kilka. “Posłaniec Wileński”, 8. stycznia 1994. str. 9
- L.Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. Wydawnictwo RYTM, Stolica Polski 1999, str. 376